Tag Archives: κνίδωση

Αίτια κνίδωσης

Tags : 

Εικ. 1 Χαρακτηριστικά κνιδωτικής βλάβης

Οι πομφοί και το ερύθημα της κνίδωσης θεωρείται ότι προκαλούνται από την απελευθέρωση ισταμίνης και άλλων χημικών ουσιών (μεσολαβητές) που εκκρίνονται από συγκεκριμένα κύτταρα του δέρματος που λέγονται μαστοκύτταρα. Δεν είναι απόλυτα ξεκάθαρη η αιτία που συμβαίνει αυτό, ιδιαίτερα στη χρόνια κνίδωση και στις φυσικές (επαγόμενες) κνιδώσεις. Η ισταμίνη και οι υπόλοιποι μεσολαβητές προκαλούν

       I.  Αύξηση της διαπερατότητας του τοιχώματος των μικρών αγγείων τοπικά, με αποτέλεσμα οίδημα

    II.   Αγγειοδιαστολή με αποτέλεσμα την εμφάνιση ερυθήματος

 III.  Διέγερση των νευρικών ινών με αποτέλεσμα την εμφάνιση κνησμού

Αρκετά συχνά υπάρχει κάποιος παράγοντας που ενεργοποιεί τα συγκεκριμένα κύτταρα όπως  λοίμωξη, φάρμακα, τρόφιμα, φυσικοί παράγοντες όπως το κρύο, η άσκηση κ.α.. Στις περισσότερες περιπτώσεις ιδιαίτερα της χρόνιας κνίδωσης, η αιτία παραμένει άγνωστη, αν και πολλές φoρές μπορεί να εμπλέκεται αυτοάνοσος μηχανισμός.

Ανάλογα λοιπόν με τα αίτια, η κνίδωση μπορεί να ταξινομηθεί όπως φαίνεται στην εικόνα 2.

Εικ. 2 Κνίδωση – Αιτιολογική ταξινόμηση

Αναλυτικά

·         Ιδιοπαθής, στο 50% των περιπτώσεων. Είναι οι περιπτώσεις όπου η αιτία παραμένει άγνωστη, παρά τον πλήρη εργαστηριακό έλεγχο.

·         Ανοσολογικής αιτιολογίας

o      Αυτοάνοση κνίδωση. Χαρακτηρίζεται από την ύπαρξη αυτοαντισωμάτων εναντίον του υποδοχέα υψηλής συγγένειας για την IgE ανοσοσφαιρίνη (FcεRI). Ο υποδοχέας αυτός βρίσκεται στην επιφάνεια πολλών κυττάρων και ιδιαίτερα των μαστοκυττάρων και των βασεοφίλων, που παίζουν βασικό ρόλο στην παθογένεια της κνίδωσης. Η παρουσία των αυτοαντισωμάτων, πιθανότατα συμβάλλει στην συνεχή ενεργοποίηση των κυττάρων αυτών με αποτέλεσμα την έκκριση ουσιών που προκαλούν τα χαρακτηριστικά εξανθήματα της κνίδωσης.

o      Μεταλοιμώδης κνίδωση. Συχνά οι λοιμώξεις και, κυρίως αυτές που οφείλονται σε ιούς, μπορεί να προκαλέσουν την εκδήλωση εξανθημάτων με συνοδό κνησμό, σε όλο το σώμα. Σπάνια, η διάρκεια αυτών των εξανθημάτων ξεπερνάει τις λίγες μέρες.

·         Αλλεργικής αιτιολογίας

o      Κνίδωση αλλεργικής αιτιολογίας με ή χωρίς συστηματικές εκδηλώσεις. Τα συνηθέστερα αίτια είναι τρόφιμα, (όπως ξηροί καρποί, γάλα, ψάρι κ.α.), φάρμακα, (όπως αντιβιοτικά, σκιαγραφικά κ.α.), δηλητήριο μέλισσας ή σφήκας, κ.α.

o      Κνίδωση εξ επαφής, συνήθως από τριχίδια κάμπιας, τσούχτρες κ.α.

·         Φλεγμονώδους αιτιολογίας

o      Κνίδωση με παρουσία ανοσοσυμπλεγμάτων (κνιδωτική αγγειίτιδα)

o      Κνίδωση με διαταραχές του συστήματος του συμπληρώματος

o      Κνίδωση με υποκείμενη κακοήθεια

·         Φυσικές (ή επαγώγιμες) κνιδώσεις

Οι οξείες κνιδώσεις πολύ συχνά σχετίζονται με λοιμώξεις, με αλλεργία σε τροφές, αλλεργία σε φάρμακα ή αλλεργία που σχετίζονται με τσιμπήματα εντόμων και, συνήθως μέλισσα ή σφήκα.

Στην περίπτωση των φυσικών (ή επαγώγιμων) κνιδώσεων το αίτιο είναι η έκθεση σε φυσικό παράγοντα όπως το κρύο, η άσκηση, η υψηλή θερμοκρασία, η άσκηση βάρους κ.α. Αυτή η ιδιαιτερότητα είναι που ξεχωρίζει αυτή την κατηγορία ων κνιδώσεων από τις υπόλοιπες. Είναι  απαραίτητη η επίδραση ειδικού παράγοντα που θα τις προκαλέσει. Πομφοί,  ερυθρότητα και αγγειοοίδημα, εμφανίζονται μόνο μετά την επίδραση του συγκεκριμένου ερεθίσματος με επαναλήψιμο τρόπο, στα σημεία όπου έχει επιδράσει το ερέθισμα.

Share

Συχνότητα και διάρκεια κνίδωσης

Tags : 

Η κνίδωση ανεξαρτήτως αιτίας και διάρκειας, είναι μια πολύ συχνή πάθηση. Περίπου 15-23% του πληθυσμού μπορεί να εκδηλώσει κνίδωση, οποιαδήποτε στιγμή και ανεξαρτήτως ηλικίας. Αυτό σημαίνει από ένας στους επτά μέχρι ένας στους τέσσερεις θα εκδηλώσει κνίδωση. Οι περιπτώσεις χρόνιας κνίδωσης φτάνουν σε ποσοστό το 0,5-5%. Φυσικά αίτια ευθύνονται σε ποσοστό 25% για την εκδήλωση κνιδώσεων (φυσικές κνιδώσεις). Τέλος, σε πολλές περιπτώσεις κάποιος ασθενής μπορεί να εκδηλώνει κνίδωση ταυτόχρονα σε διαφορετικά φυσικά αίτια, ή μπορεί να έχει χρόνια κνίδωση και κάποια μορφή φυσικής κνίδωσης.

Οι γυναίκες είναι πιο επιρρεπείς να εκδηλώσουν κνίδωση. Ο αριθμός των γυναικών που πάσχει από κάποια μορφή κνίδωσης, είναι διπλάσιος από τον αντίστοιχο των αντρών, χωρίς αυτό να μπορεί να εξηγηθεί επαρκώς. Πιθανά αίτια για αυτό μπορεί να είναι ορμονολογικοί παράγοντες και η συχνότερη χρήση χημικών σκευασμάτων (π.χ. καλλυντικά, παυσίπονα φάρμακα κ.α.).

Η κνίδωση εμφανίζεται πιο συχνά σε άτομα ηλικίας 20-50 ετών και ακομα συχνότερα σε άτομα ηλικίας 20-35 ετών. Η κνίδωση, ανεξαρτήτως αιτίας, επιβαρύνει την ποιότητα ζωης του ασθενούς, ιδιαίτερα όταν συνοδεύεται από αγγειοοίδημα. Έχει δημοσιευθεί σε μελέτες, ότι ο ασθενής που πάσχει από  κνίδωση αισθάνεται πολύ μεγαλύτερη ανασφάλεια και μεγαλύτερη επιβάρυνση λόγω κνίδωσης από ότι ασθενείς με καρδιαγγειακά προβλήματα. Υπάρχει επίπτωση στον ύπνο, στην κοινωνική του ζωή, στην απόδοση στην εργασία ή στο σχολείο. Αυτό εξηγείται γιατί ο ασθενής με χρόνια κνίδωση δεν μπορεί να ξέρει πότε θα χειροτερέψει η πάθησή του και δεν έχει τις κατάλληλες οδηγίες για να προφυλαχθεί.

Η διάρκεια της κνίδωσης κυμαίνεται από λίγες μέρες (οξεία κνίδωση) μέχρι 1-5 χρόνια (χρόνια κνίδωση). Οι φυσικές κνιδώσεις συνήθως διαρκούν για πολλές δεκαετίες.

Share

Μορφές κνίδωσης

Tags : 

Ανάλογα με τη διάρκεια των συμπτωμάτων και τα αίτια που ευθύνονται για την κνίδωση, υπάρχουν πολλές και διαφορετικές μορφές.

Ο βασικός διαχωρισμός γίνεται ανάλογα με τη διάρκεια του προβλήματος.

Εικ. 4. Οξεία κνίδωση

Το όριο των έξι εβδομάδων έχει οριστεί για το διαχωρισμό της οξείας από την χρόνια κνίδωση. Αυτός ο διαχωρισμός γίνεται για να διευκολυνθεί η διαγνωστική προσέγγιση και να βρεθεί πιο εύκολα η αιτία του προβλήματος της κνίδωσης. Όταν η κνίδωση διαρκεί από λίγες ώρες μέχρι λίγες μέρες, είναι πολύ πιθανό να σχετίζεται με αλλεργία σε κάποιο φάρμακο ή κάποιο τρόφιμο.

Η οξεία κνίδωση διαρκεί λιγότερο από έξι εβδομάδες, συνήθως τα εξανθήματα είναι πιο έντονα και εκτεταμένα και πολλές φορές σχετίζονται με τη λήψη συγκεκριμένης τροφής ή φαρμάκου.

Εικ. 5. Χρόνια ιδιοπαθής κνίδωση

Ως χρόνια κνίδωση ορίζεται η κνίδωση που, ανεξαρτήτως αιτίας διαρκεί περισσότερο από έξι εβδομάδες. Εκδηλώνεται με εμφάνιση πομφών και/ή αγγειοοιδήματος σε καθημερινή βάση, σε πολλά σημεία του σώματος ταυτόχρονα. Η διάρκεια του κάθε πομφού δεν ξεπερνάει τις 24 ώρες και, όταν υποχωρήσει, το δέρμα είναι φυσιολογικό και δεν παραμένει μόνιμη βλάβη.Συνήθως δεν σχετίζεται άμεσα με λήψη τροφών ή φαρμάκων. Παρ’όλα αυτά ο ασθενής θα πρέπει να είναι προσεκτικός όσον αφορά κυρίως στη λήψη συγκεκριμένων φαρμάκων.

Τέλος, υπάρχουν οι λεγόμενες φυσικές κνιδώσεις. Είναι οι κνιδώσεις που προκαλούνται μετά από έκθεση σε φυσικούς παράγοντες, όπως το κρύο, η ζέστη, ο ήλιος, κ.α. Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν οι παρακάτω μορφές:

  • Kνίδωση εκ ψύχους
  • Επιβραδυνόμενη κνίδωση εκ πίεσης
  • Κνίδωση από θερμότητα εξ’ επαφής
  • Ηλιακή κνίδωση
  • Συμπτωματικός δερμογραφισμός
  • Κνίδωση/ΑΟ εκ δονήσεως
  • Υδατογενής κνίδωση
  • Χολινεργική κνίδωση
  • Kνίδωση εξ επαφής

 

Share

Αλλεργία στα κατοικίδια

Tags : 

 Η ζωή με τα κατοικίδια ζώα προσφέρει χαρά, παιχνίδια, συντροφιά και προστασία. Τα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί θεαματικά οι οικογένειες που έχουν στο σπίτι τους κάποιο ζώο και συνηθέστερα σκύλο ή γάτα. Ενδεικτικά, στην Αμερική το 62% των νοικοκυριών έχει κάποιο κατοικίδιο, τα οποία στην συντριπτική τους πλειοψηφία είναι σκύλοι και γάτες και μάλιστα σε ένα νούμερο που πλησιάζει τα 161 εκατομμύρια.

Το πρόβλημα είναι όμως ότι τα άτομα που ζουν με κατοικίδια, μπορεί να εκδηλώσουν συμπτώματα αλλεργίας μετά από κάποιο διάστημα συμβίωσης με αυτά. Μάλιστα, οι στατιστικές δείχνουν ότι το 15% ως 30% των ατόμων που πάσχουν από αλλεργίες, έχουν ευαισθησία σε κάποιο κατοικίδιο και συχνότερα σε σκύλο και γάτα, ενώ ένα στα επτά παιδιά στις ηλικίες μεταξύ 6 και 19 έχει αλλεργία στη γάτα. Πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει όμως ότι τα παιδιά που γεννιούνται και εκτίθενται στον πρώτο χρόνο της ζωής τους σε περιβάλλον που υπάρχει γάτα ή σκύλος, έχουν πολύ λιγότερες πιθανότητες να εκδηλώσουν αλλεργία σε σχέση με παιδιά που δεν είχαν σκύλο ή γάτα στο πρώτο έτος της ζωής τους.

Πώς όμως θα καταλάβετε ότι έχετε αλλεργία σε κάποιο κατοικίδιο και πώς μπορείτε να το αντιμετωπίσετε χωρίς να απομονωθείτε από όλους τους φίλους σας που έχουν στο σπίτι τους κάποιο σκύλο ή γάτα?

Τα συνηθέστερα συμπτώματα είναι καταρροή, φαγούρα στα μάτια και στη μύτη, φταρνίσματα και μπούκωμα. Σε πιο έντονη ευαισθησία μπορεί να εκδηλωθούν και συμπτώματα άσθματος με δύσπνοια και βήχα, τα οποία μάλιστα να εκδηλώνονται πολύ έντονα και πολύ γρήγορα, μέσα σε 15 ως 30 λεπτά. Τέλος, μετά από επαφή με το ζώο, μπορεί να εμφανιστούν στο δέρμα εξανθήματα με έντονη φαγούρα, που όμως συνήθως υποχωρούν μετά από λίγες ώρες. Τα συμπτώματα μπορεί να εκδηλωθούν ακόμα και χωρίς τη φυσική παρουσία του ζώου, σε σπίτι που υπάρχει ή υπήρχε ζώο και συνήθως γάτα, λόγω της παραμονής του ένοχου αλλεργιογόνου για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Αυτό μπορεί να συμβεί γιdog-catατί υπάρχει ευαισθησία σε κάποια πρωτεΐνη, γνωστή ως αλλεργιογόνο που, στη γάτα υπάρχει κυρίως στο σάλιο της και λέγεται “Fel d 1”, ενώ στο σκύλο υπάρχει κυρίως στο σάλιο και λέγεται “Can f 1”, αλλά και στο επιθήλιο (Can f 2, Can f 3) και σε σωματικά υγρά και στα ούρα (Can f 5). Εδώ πρέπει να τονιστεί ότι δεν υπάρχει αλλεργία στο τρίχωμα του σκύλου, αλλά στο σάλιο του και στα ούρα του. Επειδή μάλιστα οι σκύλοι μένουν κυρίως εκτός σπιτιού, αυτό έχει ως αποτέλεσμα σε συνδυασμό με το είδος του αλλεργιογόνου, να προκαλούν λιγότερο συχνά αλλεργίες από ότι οι γάτες.

Στη γάτα τα πράγματα διαφέρουν, λόγω της εντατικής ενασχόλησης της με την ατομική της καθαριότητα. Επειδή λοιπόν η γάτα ‘’γλύφεται’’ συνέχεια, μεταφέρει τα αλλεργιογόνα στο τρίχωμα της. Μόλις το σάλιο στεγνώσει σχηματίζεται ένα στρώμα πολύ λεπτής πούδρας μέσω της οποίας τα αλλεργιογόνα διασπείρονται στο περιβάλλον, ιδιαίτερα όταν η γάτα ‘’γουργουρίζει” λόγω των κραδασμών του σώματός της. Τα αλλεργιογόνα της γάτας πρακτικά στερούνται βάρους με αποτέλεσμα να μπορούν να αιωρούνται για μεγάλα χρονικά διαστήματα (ώρες). Γι’ αυτό σε ορισμένες περιπτώσεις, ο ασθενής εμφανίζει συμπτώματα από τη μύτη, τα μάτια ή τους πνεύμονες σχεδόν αμέσως μόλις εισέλθει σε δωμάτιο σπιτιού στο οποίο κατοικεί γάτα. Ακόμα, τα αλλεργιογόνα της γάτας έχουν την ιδιότητα να επικάθονται στους τοίχους μέσω ηλεκτροστατικών δυνάμεων για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα συμπτώματα του αλλεργικού ασθενή να εξακολουθούν για χρονικό διάστημα μέχρι και έξι μήνες αφού φύγει η γάτα από το σπίτι προκαλώντας την απορία του ασθενή, ο οποίος περιμένει να σταματήσει να έχει συμπτώματα αμέσως μετά την απομάκρυνση του ζώου. Πρέπει να ξέρουμε ότι δεν υπάρχουν περισσότερο ή λιγότερο αλλεργιογονικές ράτσες τόσο σε σκύλους όσο και σε γάτες. Όμως, οι αρσενικές γάτες και ιδιαίτερα οι μη-στειρομένες παράγουν πολύ περισσότερο αλλεργιογόνο στο σάλιο τους, λόγω της αυξημένης τεστοστερόνης και άρα προκαλούν και πιο έντονα συμπτώματα.

Η αντιμετώπιση γίνεται με τρεις τρόπους.

Ο πρώτος τρόπος περιλαμβάνει την αποφυγή, την πρόληψη και όλα τα πρακτικά μέτρα που μπορούν να ληφθούν για τη μείωση ή και εξάλειψη των συμπτωμάτων. Αυτό σημαίνει όσο το δυνατό, μεγαλύτερος περιορισμός του ζώου σε συγκεκριμένους χώρους και τακτικό μπάνιο σε εβδομαδιαία βάση. Μην αφήνετε το ζώο να κοιμάται στο υπνοδωμάτιό σας. Είναι δύσκολο στην πράξη, αλλά πρέπει να ξέρετε ότι τα στρώματα, παπλώματα, χαλιά, μοκέτες και κουβέρτες είναι ιδανικά για την συσσώρευση αλλεργιογόνων και θα πρέπει να καθαρίζονται τακτικότατα. Αν δεν έχετε ζώο και πρόκειται να επισκεφθείτε κάποιον που έχει ζώο, τότε πάρτε αντιϊσταμινικό χάπι μια ώρα πριν, μη χαϊδέψετε το ζώο ή αν το χαϊδέψετε, μη βάλετε τα χέρια σας στο πρόσωπό σας και πλύνετε τα χέρια και τα ρούχα σας με την πρώτη ευκαιρία για να εμποδίσετε την μεταφορά του αλλεργιογόνου.

Ο δεύτερος τρόπος είναι η αντιμετώπιση των συμπτωμάτων με τη χρήση φαρμάκων όπως ενδορρινικά κορτιζονούχα φάρμακα σε μορφή spray, αντιϊσταμινικά χάπια, οφθαλμικές σταγόνες και εισπνεόμενα φάρμακα σε περίπτωση συμπτωμάτων άσθματος, με βάση τις οδηγίες που έχετε πάρει από τον Αλλεργιολόγο σας.

Αν τέλος, δεν μπορείτε να αποφύγετε ή να αποχωριστείτε τη γάτα ή το σκύλο σας και παρ΄όλα τα συμπτώματα, επιμένετε να συμβιώνετε με το αγαπημένο σας κατοικίδιο η λύση για σας είναι η θεραπεία απευαισθητοποίησης ή ανοσοθεραπεία. Η θεραπεία αυτή στοχεύει στο να σταματήσετε να είστε αλλεργικοί στο σκύλο ή στη γάτα και περιλαμβάνει τη χορήγηση των αλλεργιογόνων με τη μορφή εκχυλισμάτων είτε με τη μορφή ενέσεων υποδορίως (στον βραχίονα με μικρές ενέσεις), είτε με τη μορφή υπογλωσσίων σταγόνων. Η διάρκεια της θεραπείας είναι τρία ώς πέντε χρόνια. Η απόφαση είναι δική σας μετά από τη διάγνωση και την ενημέρωση από τον Αλλεργιολόγο σας

Share

Υπερευαισθησία στην ασπιρίνη, τα παυσίπονα και τα αντιπυρετικά

Tags : 

Τα άτομα που πάσχουν από χρόνια κνίδωση ή άσθμα (αλλεργικό ή μη αλλεργικό) και/ή ρινικούς πολύποδες μπορεί να εκδηλώσουν μετά από λήψη ασπιρίνης (ακετυλοσαλυκιλικό οξύ ή ASA) ασθματική κρίση (συρίττουσα αναπνοή, δύσπνοια, βήχα) και/ή ρινίτιδα (καταρροή, φτερνίσματα, μπούκωμα, επιπεφυκίτιδα), καθώς και έξαρση των συμπτωμάτων της κνίδωσης. Συνιστάται η αποφυγή των σκευασμάτων τα οποία περιέχουν ασπιρίνη, καθώς και όλων εκείνων τα οποία χαρακτηρίζονται ως «αντιρρευματικά» ή «αντιφλεγμονώδη» φάρμακα τα οποία εμφανίζουν διασταυρούμενη αντιδραστικότητα με την ασπιρίνη.

Παρακάτω αναφέρονται ενδεικτικά, φάρμακα τα οποία πρέπει να αποφεύγονται από το άτομο που παρουσιάζει τέτοια υπερευαισθησία.

Φάρμακα τα οποία περιέχουν ΑΣΠΙΡΙΝΗ και πρέπει να αποφεύγονται (must be avoided):

• Medialgin • Cespire • Dolviran • Analeric
• Ecotrin • Nespin • Coricidin-D • Di-flu
• Salospir • Upsalgin • Alka-seltzer •
• Egicalm • Kalmaline • Aspirin (Bayer) •

Αντιφλεγμονώδη φάρμακα τα επίσης πρέπει να αποφεύγονται (to be avoided as well) λόγω διασταυρούμενης αντιδραστικότητας:

• Indomethacin (Indocil) • Indoprofen (Flosint) • Etodolac (Lonine)
• Sulindac (Clinoril) • Mefanemic acid (Ponstan) • Fenoprofen (Expron)
• Tolmetin (Tolectin) • Niflamic acid (Niflamol) • Nabumetone (Relifex)
• Diclofenac (Voltaren) • Piroxicam (Feldene) • Tolfenamic Acid (Gantil)
• Ibuprofen (Brufen) • Meclofenamate (Meclomen) • Tenoxicam (Tilcitin)
• Fenoptolem (Naflon) • Phenylbutazone (Butazolidin) • Diacetylrheine (Verboril)
• Naproxen (Naprosyn • Oxyphenbutazone (Tanderil) • Azapropazone (Prolixan)
• Ketoprobene (Oruvail) • Zomepirac (Zomax) κ.ά. • Aceclofenac (Sovipan)

Για ΠΥΡΕΤΟ ή ΠΟΝΟ μπορείτε (allowed) να πάρετε φάρμακα που περιέχουν:
• Paracetamol ή acetaminophene: Depon, Lonarid, Panadol, Dolal, Dalminette κ.ά.
• Propoxyphene: Romidon, Algaphan, Damlin, κ.ά.
• Mesulid, Arcoxia

Σημειώνεται ότι εκτός των ανωτέρω αναγραφομένων φαρμάκων, υπάρχουν και άλλα τα οποία εμπίπτουν στις δύο πρώτες κατηγορίες και τα οποία δεν αναγράφονται στον παρόντα κατάλογο.

Ενημερώνετε ΠΑΝΤΑ τον ιατρό σας (ανεξαρτήτως ειδικότητας) για την υπερευαισθησία σας στην Ασπιρίνη.

Share

Δηλητήρια εντόμων

Tags : 

  Στην οικογένεια των Υμενοπτέρων ανήκουν οι σφήκες και οι μέλισσες. Τα άτομα που είναι αλλεργικά στο δηλητήριο των σφηκών και των μελισσών μπορεί μετά από ένα τσίμπημα να εκδηλώσουν:

  1. Μικρή τοπική αντίδραση (δηλ. αντίδραση στο σημείο νυγμού που χαρακτηρίζεται από ερύθημα, πόνο, ενίοτε κνησμό και μικρό οίδημα)
  2. Μεγάλη τοπική αντίδραση (δηλ. αντίδραση που καταλαμβάνει και την πλησιέστερη άρθρωση ή τις πλησιέστερες 2 αρθρώσεις στα παιδιά και χαρακτηρίζεται από ερύθημα, πόνο, κνησμό και εκτεταμένο οίδημα)
  3. Γενικευμένη αντίδραση, η οποία διακρίνεται σε:

Αντίδραση ενός συστήματος (πχ. Γενικευμένη κνίδωση (δηλ. Πετάλες/καντήλες σ’όλο το σώμα)

Αντίδραση περισσοτέρων του ενός συστημάτων = Αναφυλαξία (πχ. Κνίδωση + Δύσπνοια)

Αναφυλαξία και πτώση της αρτηριακής πίεσης = Αναφυλακτικό shock.

Από τις ανωτέρω αντιδράσεις τη μεγαλύτερη σημασία και επικινδυνότητα έχουν οι γενικευμένες αντιδράσεις και ιδιαίτερα η αναφυλαξία και το αναφυλακτικό shock.bee

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ

  1. Ψυχραιμία !!!
  2. Αμέσως μετά το τσίμημα:
  • Περίδεση με κάθε μέσο (σχοινί, ζωστήρας, κορδόνια παπουτσιών) σε σημείο πάνω από το σημείο του τσιμπήματος και κοντά στο σώμα. (για να επιβραδυνθεί η δράση του δηλητηρίου). Χαλαρώνουμε την περίδεση μόλις το χέρι αρχίζει να μουδιάζει. Μόλις επανέλθει η κυκλοφορία του αίματος, εφαρμόζουμε εκ νέου την περίδεση.
  • Τοποθέτηση πάγου στο σημείο του τσιμπήματος (επιβραδύνει την απορρόφηση του δηλητηρίου)
  • Άμεση λήψη:

1 χάπι Xozal ή Rupafin ή Aerius

1 χάπι Medrol 16 mg

1 χάπι Zantac

2 εισπνοές Aerolin (εάν συνυπάρχει δύσπνοια ή «γατάκια»)

  1. Μετάβαση στο πλησιέστερο ιατρικό περιβάλλον (Νοσοκομείο, Κέντρο Υγείας)
  2. Εάν παρά τη λήψη των ανωτέρω μέτρων και φαρμάκων η κατάσταση εξελίσσεται ταχύτατα με επιβάρυνση κυρίως του αναπνευστικού συστήματος (βράγχος φωνής, δύσπνοια, συρίττουσα αναπνοή) τότε επιβάλλεται η χρήση της συσκευής αυτομάτου εγχύσεως αδρεναλίνης (ANAPEN). Μετά την ένεση της αδρεναλίνης (η οποία μπορεί να γίνει και πάνω από χοντρό μπλου-τζίν), εκδηλώνεται συνήθως έντονη εφίδρωση και έντονο ρίγος για λίγα λεπτά. Ακολουθεί βελτίωση των συμπτωμάτων αρχής γενομένης από την αναπνοή.

 

ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΚΕΝΤΡΙΟΥ

Η παροkentriυσία κεντριού στο σημείο του τσιμπήματος υποδηλώνει τσίμπημα από μέλισσα. Η σφήκα συνήθως τσιμπάει και φεύγει. Το κεντρί μοιάζει με μαύρο μικρό αγκάθι. Επειδή στην άκρη του κεντριού υπάρχει ο σάκκος με το δηλητήριο κάθε προσπάθεια να τραβήξουμε το κεντρί έχει ως αποτέλεσμα την έγχυση και του υπολοίπου δηλητηρίου στο σημείο του τσιμπήματος. Το κεντρί αφαιρείται με τη βοήθεια αιχμηρού αντικειμένου (πχ. Βελόνα, νύχι δακτύλου) και με κίνηση από κάτω προς τα πάνω και έξω.

Share

Καλοκαίρι και αλλεργίες

Καλοκαίρι και αλλεργίες

Tags : 

 Η λέξη αλλεργία είναι ταυτισμένη για τους περισσότερους με την εικόνα ρινίτιδας και άσθματος την Άνοιξη με έντονη καταρροή, φταρνίσματα, δάκρυα, φαγούρα στα μάτια και τη μύτη, δύσπνοια και βήχα. Οι αλλεργικές παθήσεις όμως, ανάλογα με τις ευαισθησίες που μπορεί ο καθένας μας να εμφανίζει, είναι δυνατό να εκδηλώνονται όλο το χρόνο, σε οποιαδήποτε εποχή και επομένως και το Καλοκαίρι.

Αν λοιπόν η Άνοιξη είναι η εποχή όπου εκδηλώνονται αλλεργίες με συμπτώματα κυρίως από το αναπνευστικό σύστημα, το Καλοκαίρι χαρακτηρίζεται από αλλεργίες κυρίως του δέρματος ενώ συνήθως η αλλεργική ρινίτιδα, το βρογχικό άσθμα αλλά και η ατοπική δερματίτιδα (ή αλλεργικό έκζεμα) συνήθως βελτιώνονται λόγω της μείωσης της ανθοφορίας και της αυξημένης έκθεσης στον ήλιο.

Οι αλλεργικές παθήσεις που εκδηλώνονται το Καλοκαίρι (χωρίς να αποκλείονται και οι άλλες εποχές) χρειάζονται ιδιαίτερη προσοχή και πρόληψη. Κάποιες από αυτές μπορεί να εγκυμονούν σοβαρούς κινδύνους ακόμη και για τη ζωή ορισμένων πολύ ευαίσθητων αλλεργικών ατόμων. Οι σημαντικότερες και συχνότερες αλλεργικές διαταραχές τη θερινή περίοδο είναι

  • Οι αλλεργικές αντιδράσεις μετά από τσίμπημα διαφόρων εντόμων και κυρίως μέλισσας, διαφόρων ειδών σφηκών και των κουνουπιών καθώς και μετά από τσίμπημα της θαλάσσιας μέδουσας, αν και οι τελευταίες είναι κυρίως τοξικές και ερεθιστικές.
  • Οι τροφικές αλλεργίες που οφείλονται σε τροφές που καταναλώνονται κυρίως τους θερινούς μήνες.
  • Διάφορες μορφές κνιδώσεων που προκαλούνται από φυσικά αίτια όπως η ηλιακή, η χολινεργική και η κνίδωση εκ ψύχους, με την τελευταία να είναι δυνητικά θανατηφόρα.
  • Δερματίτιδες εξ επαφής
  • Διάφορες μορφές φωτοδερματίτιδας .
  • Η εαρινή επιπεφυκίτιδα , η οποία είναι μία ειδική μορφή αλλεργίας των οφθαλμών και δύσκολη στη θεραπεία της.

Αλλεργία στο δηλητήριο μέλισσας ή σφήκας

Ο νυγμός από μέλισσα ή σφήκα συνήθως προκαλεί τοπικά ερυθρότητα, πόνο και/ή κνησμό και μικρού βαθμού οίδημα που υποχωρούν σε λίγες ώρες. Στα ευαισθητοποιημένα άτομα όμως, η αντίδραση μπορεί να είναι πιο εκτεταμένη και μεγαλύτερη σε μέγεθος ή να είναι πιο μαζική και πολύ πιο επικίνδυνη από την εμφάνιση γενικευμένου κνιδωτικού εξανθήματος ή συμμετοχή και άλλων συστημάτων του οργανισμού με συμπτώματα όπως δύσπνοια, ζάλη, τάση για λιποθυμία ή και απώλεια συνείδησης κ.λ.π.

Τα άτομα που είναι αλλεργικά στο δηλητήριο των σφηκών και των μελισσών μπορεί μετά από ένα τσίμπημα να εκδηλώσουν:

  1. Μικρή τοπική αντίδραση (δηλ. αντίδραση στο σημείο νυγμού που χαρακτηρίζεται από ερύθημα, πόνο, ενίοτε κνησμό και μικρό οίδημα)
  2. Μεγάλη τοπική αντίδραση (δηλ. αντίδραση που καταλαμβάνει και την πλησιέστερη άρθρωση ή τις πλησιέστερες 2 αρθρώσεις στα παιδιά και χαρακτηρίζεται από ερύθημα, πόνο, κνησμό και εκτεταμένο οίδημα)
  3. Γενικευμένη αντίδραση, η οποία διακρίνεται σε:
  • Αντίδραση ενός συστήματος (πχ. Γενικευμένη κνίδωση (δηλ. Πετάλες/καντήλες σ’όλο το σώμα)
  • Αντίδραση περισσοτέρων του ενός συστημάτων = Αναφυλαξία (πχ. Κνίδωση + Δύσπνοια)
  • Αναφυλαξία και πτώση της αρτηριακής πίεσης = Αναφυλακτικό shock.

Οι περιπτώσεις αλλεργικής αντίδρασης μετά νυγμό από μέλισσα ή σφήκα, είναι πιο συχνές το καλοκαίρι, λόγω παρουσίας και των μελισσών, που το Χειμώνα είναι περιορισμένες, της αύξησης του αριθμού των εντόμων και της αυξημένης παραμονής των ανθρώπων στην εξοχή.

Για την αντιμετώπιση του σοβαρού αυτού προβλήματος, κρίνεται αναγκαίο να συμβουλευτεί ο ασθενής τον Αλλεργιολόγο. Θα γίνει ο διαγνωστικός έλεγχος ώστε να εντοπιστεί το υπεύθυνο αίτιο και να χορηγηθεί η απαιτούμενη φαρμακευτική αγωγή που θα πρέπει να έχει μαζί του ο ασθενής για την αντιμετώπιση τυχόν μελλοντικού επεισοδίου. Εφόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις θα δοθούν οδηγίες και κατευθύνσεις για μακροχρόνιους θεραπευτικούς χειρισμούς -όπου ενδείκνυται- όπως είναι η ανοσοθεραπεία (εμβόλια απευαισθητοποίησης) για την αναφυλαξία από νυγμό μέλισσας ή σφήκας, ώστε το πρόβλημα να αντιμετωπιστεί ριζικά και να εξαλειφθεί.

Ως γενικά μέτρα πρόληψης, συνιστάται η αποφυγή ρούχων με έντονα χρώματα, των έντονων αρωμάτων και καλλυντικών, αποφυγή χώρων που προσελκύουν σφήκες και μέλισσες, η κατανάλωση τροφής ή χυμών στην εξοχή, η οδήγηση με ανοικτά παράθυρα κ.α. ενώ πρέπει να έχουμε υπόψιν ότι τα υμενόπτερα είναι πιο επιθετικά τις απογευματινές ώρες.

Τροφική αλλεργία

Το Καλοκαίρι αυξάνονται τα επεισόδια τροφικής αλλεργίας μετά από κατανάλωση φρούτων όπως το ροδάκινο και το σταφύλι, όπως και θαλασσινών. Τα συμπτώματα κυμαίνονται από απλή φαγούρα και πρήξιμο στο στόμα και γύρω από τα χείλη, αλλά μπορεί να εκδηλωθούν και βαριές αλλεργικές αντιδράσεις και shock. Ο μόνος τρόπος αντιμετώπισης είναι η έγκαιρη διάγνωση με την ανίχνευση τόσο της υπεύθυνης τροφής, όσο και άλλων τροφών που πιθανόν να εμφανίζουν διασταυρούμενη υπερευαισθησία με αυτή, μέσω ειδικών δερματικών δοκιμασιών που διενεργούνται από τον Αλλεργιολόγο, ώστε να είναι δυνατή η αποφυγή των συγκεκριμένων τροφών.

Φυσικές κνιδώσεις

Με τον όρο κνίδωση εννοούμε την εμφάνιση ερυθρών δερματικών βλαβών που συνήθως εξέχουν από το δέρμα σχηματίζοντας πομφούς. Τα εξανθήματα συνοδεύονται συνήθως από κνησμό και το καθένα από αυτά διαρκεί λιγότερο από 18-24 ώρες. Αυτό όμως που συμβαίνει είναι να εξαφανίζονται σταδιακά τα εξανθήματα κατά τόπους, αλλά ταυτόχρονα να εμφανίζονται καινούρια σε διαφορετικά σημεία του δέρματος εντός του 24ώρου, οπότε η συνολική διάρκεια των εξανθημάτων να είναι πολύ μεγαλύτερη. Συνήθως εμφανίζονται κατά τόπους, αλλά μπορεί να εκδηλωθούν και σε όλο το σώμα ταυτόχρονα. Πολύ συχνά μπορεί να συνυπάρχει αγγειοοίδημα, δηλαδή πρήξιμο στα δάκτυλα των χεριών ή στο πρόσωπο. Οι υψηλές θερμοκρασίες του Καλοκαιριού και οι σχετικά χαμηλότερες θερμοκρασίες στη θάλασσα, μπορούν να προκαλέσουν σε ευαισθητοποιημένα άτομα διάφορες μορφές φυσικών κνιδώσεων.

Η ηλιακή κνίδωση εκδηλώνεται στα εκτεθειμένα σημεία του σώματος μετά από σχετικά σύντομη έκθεση στον ήλιο. Διαρκεί λίγες ώρες και υποχωρεί αυτόματα. Είναι μια μορφή κνίδωσης που προλαμβάνεται με την αποφυγή έκθεσης στον ήλιο και τη χρήση αντιηλιακών.

Η χολινεργική κνίδωση εκδηλώνεται μετά από έντονη εφίδρωση λόγω υψηλής θερμοκρασίας ή μετά από άσκηση. Διαρκεί λίγα λεπτά ως μια ώρα, χαρακτηρίζεται από πολλά κνησμώδη εξανθήματα μικρού μεγέθους κυρίως στους ώμους και το άνω μέρος του θώρακα. Συνήθως αντιμετωπίζεται με τη λήψη αντιισταμινικού προληπτικά.

Η κνίδωση εκ ψύχους είναι η μόνη δυνητικά θανατηφόρα μορφή κνίδωσης. Όσο περίεργο και αν φαίνεται, εκδηλώνεται πολύ συχνά το καλοκαίρι για πρώτη φορά, όταν το άτομο βουτήξει σε κρύα θάλασσα λόγω απότομης έκθεσης σε μεγάλη διαφορά θερμοκρασίας. Συνήθως εκδηλώνονται μόνο κνησμώδη εξανθήματα διάρκειας ωρών. Όσο πιο απότομη είναι η μεταβολή της θερμοκρασίας ή όσο πιο μεγάλο είναι το διάστημα έκθεσης σε χαμηλή θερμοκρασία, τόσο πιο έντονα είναι τα συμπτώματα που μπορεί να εκδηλωθούν και που μπορεί να φτάσουν σε ακραίες περιπτώσεις μέχρι και πτώση αρτηριακής πίεσης. Έτσι, σε πολύ ευαίσθητα άτομα μπορεί να εκδηλωθούν συμπτώματα όπως ζάλη, τάση για λιποθυμία λόγω πτώσης της αρτηριακής πίεσης, αίσθημα δύσπνοιας κ.α. με κίνδυνο εκδήλωσης συστηματικής αναφυλαξίας και ως συνέπεια τον άμεσο κίνδυνο πνιγμού. Συνεπώς, τα άτομα που πάσχουν από κνίδωση εκ ψύχους πρέπει να κάνουν τα πρώτα μπάνια του καλοκαιριού σε αβαθή και ζεστά νερά, με σταδιακή είσοδο στο νερό, πάντα με παρέα και να έχουν πάντα μαζί τους και να χρησιμοποιήσουν κατά περίπτωση τα φάρμακα άμεσης ανάγκης βάσει των οδηγιών που έχει συστήσει ο Αλλεργιολόγος τους.

 Δερματίτιδες εξ επαφής – Φωτοδερματίτιδες

Δερματίτιδα εξ επαφής εκδηλώνεται κυρίως μετά επαφή με τριχίδια κάμπιας με εμφάνιση εξανθήματος στα εκτεθειμένα σημεία του σώματος, αλλά και μετά από χρήση αντιηλιακών ή άλλων καλλυντικών ή ακόμα και μετά από tatoo, στα σημεία επαφής Χαρακτηρίζεται από ερυθρότητα, φαγούρα, ελαφρύ πρήξιμο και ξηρότητα, πάντα στο σημείο επαφής της υπεύθυνης ουσίας με το δέρμα, ενώ άλλοτε μπορεί να υπάρχουν και μικρές βλατίδες (μικρά κόκκινα «σπυράκια») και, σε πιο έντονη αντίδραση και φυσαλίδες.

Η φωτοαλλεργική δερματίτιδα εξ επαφής και το φωτοαλλεργικό έκζεμα εξ επαφής έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά με τη δερματίτιδα εξ επαφής, δηλαδή ερύθημα, οίδημα τοπικά, φυσαλιδώδεις βλάβες, εσχάρες, λειχηνοποίηση και απολέπιση. Το εξάνθημα εκδηλώνεται στην περιοχή έκθεσης στο ηλιακό φως, δηλαδή αφορά συνήθως το πρόσωπο, τα αυτιά, τον τράχηλο, το άνω μέρος του κορμού και τα άνω άκρα. Τα καλυμμένα μέρη δεν εμφανίζουν εξάνθημα. Η φωτοαλλεργική δερματίτιδα προκαλείται από τη μετατροπή μιας αβλαβούς ουσίας που υπάρχει στο δέρμα, σε αλλεργιογόνο, υπό την επίδραση του ηλιακού φωτός. Αρκετές φορές μπορεί να οφείλεται στη λήψη συγκεκριμένων φαρμάκων (πχ. κάποια διουρητικά και αντιαρρυθμικά, σουλφοναμίδες κ.α.) που μπορεί να λαμβάνει το άτομο για ανεξάρτητο λόγο, αλλά προκαλούν φωτοδερματίτιδα σε συνδυασμό με έκθεση στο ήλιο. Θεραπευτικά, συνιστάται η διακοπή του φαρμάκου (αν αυτό μπορεί να γίνει) και η πολύ καλή φωτοπροστασία σε συνδυασμό με λήψη αντιισταμινικών.

Γενικά, η σωστή διάγνωση της αιτίας του προβλήματος από τον Αλλεργιολόγο, η χορήγηση της κατάλληλης φαρμακευτικής αγωγής και η αποφυγή -όπου είναι δυνατό- του αιτίου, προσφέρουν ασφάλεια στο άτομο που πάσχει από αλλεργία και εξασφαλίζουν ένα ευχάριστο Καλοκαίρι, χωρίς το άγχος ανεπιθύμητων αντιδράσεων.

Share

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ